Ze waren me voor . .

‘Dopinglaboratoria zijn niet gericht op verbetering’

‘Dopinglaboratoria zijn niet gericht op verbetering’
Klaas Faber, zelfstandig adviseur in dopingzaken, over de relatie tussen topsport en wetenschap.
De Tour de France is bijna een metafoor voor doping.
En voor Klaas Faber de afspiegeling van een wereld waarin het schort aan zuivere wetenschap en deugdelijke regelgeving.

Door onze redacteur
Henk Stouwdam
Beek Ubbergen, 6 juni. To p - sport behoort te worden ondersteund door topwetenschap, vindt Klaas Faber, een zelfstandig adviseur in dopingzaken. Maar die symbiose wordt naar zijn mening nogal eens verstoord door rammelende wetenschap. „De enige manier om dat aan te tonen, is je te gedragen als een hacker; laten zien dat het systeem van dopingbestrijding op onderdelen niet deugt.” Met zijn achtergrond als chemicus, chemometrist, methodoloog en oud-medewerker van het Nederlands Forensisch Instituut raakte Faber geïnteresseerd in dopingzaken.
Hij was tien jaar geleden samen met Douwe de Boer, hoofd van het opgedoekte dopinglaboratorium in Utrecht, al bezig met het biologische paspoort. Na een periode van afstand inspireerde de geruchtmakende dopingzaak van Tourwinnaar Floyd Landis in 2006 Faber tot een entree als specialistische luis in de pels. „Omdat die zaak wetenschappelijk niet deugt. Ik zie dat er geknoeid is. En dat is schadelijk.” Sindsdien opereert hij als zelfstandige onderzoeker, die wereldwijd informatie uitwisselt met toonaangevende wetenschappers en zijn diensten aan sporters in dopingnood aanbiedt – gevraagd en ongevraagd. Zo raakte hij onder meer betrokken bij de twee zaken rond atleet Simon Vroemen.

 En Faber heeft een plan: hij streeft ernaar in Nederland een denktank voor dopingonderzoek en een dopinglaboratorium te beginnen. Een hoogwaardig laboratorium is volgens Faber niet te vinden, ook al is een dertigtal geaccrediteerd door het werelddopingbureau WADA. Voorheen werd er naar zijn mening kwaliteit geleverd door Manfred Dönike in Keulen en Don Catlin in Los Angeles, maar de Duitser is overleden, terwijl Catlin voor zichzelf is begonnen. Faber richt zijn kritiek vooral op een gebrek aan wetenschappelijke grondslag van dopingtesten. „Er wordt bijvoorbeeld onvoldoende aannemelijk gemaakt dat meerdere stoffen vaak hetzelfde signaal geven, waardoor een uitslag ook foutpositief kan zijn. Dergelijke zaken behoren te worden uitgezocht voordat een test wordt ingevoerd. Een mooi voorbeeld is de Belgische triatleet Rutger Beke, wiens lichaam onder zware inspanning dezelfde reactie gaf als epo. Een gevolg van visuele interpretatie; er wordt alleen naar plaatjes gekeken. Daar zit onvoldoende denkwerk achter.”

‘Dopinglaboratoria willen vooral oude kennis bevestigen’

Uitgesproken negatief is Faber over het dopinglaboratorium in Gent, naast ‘Keulen ’ de instantie waar de Nederlandse Dopingautoriteit haar monsters laat testen. „In Gent wordt prutswerk geleverd”, vindt Faber. „Opgepoetste wetenschap. Ik mis een Einstein. Bij een rapportage van ‘Gent’ krijg je onduidelijke plaatjes waarvan je niet weet of de getallen kloppen.
Als het hoofd Frans Delbeke zich met een verwijzing naar de kwaliteitsaspecten verdedigt tegen het
risico op foutpositieve uitslagen, bedoelt hij dat er met witte jassen en veiligheidsbrillen netjes is gewerkt. Over het denkwerk hoor je Delbeke niet; zijn wetenschappelijke artikelen gaan nooit over concrete zaken.” Een betreurenswaardige vaststelling, erkent Faber, die graag wil aantonen dat in Nederland een kwalitatief hoogwaardig laboratorium realiseerbaar is. „Omdat het stukken beter kan. Medewerkers in dopinglaboratoria richten zich nu op analyses en kunnen slecht interpreteren. Als de diagnose van een ziekenhuis je niet bevalt, kun je elders een second opinion aanvragen.
Bij dopingzaken is dat onmogelijk. Zo ontbreekt voor laboratoria de drijfveer zich te verbeteren.
Ze zijn erg gericht op het bevestigen van oude kennis.”

Juridische inkapseling verhindert volgens Faber dat het systeem van dopingcontroles zal veranderen.
„De reglementen zijn voortdurend aangepast aan de bewijslast die de laboratoria menen te kunnen leveren. In de forensische wereld is zoiets ondenkbaar; daar wordt de uitslag van een test altijd
met wetenschappelijk bewijs ondersteund. Fraude van een laboratorium vind ik erger dan een sporter
die dope gebruikt. Omdat de gevolgen schadelijker zijn. Bij een sporter praat je met betrekking tot
gezondheid nog altijd over het zelfbeschikkingsrecht . ” Een sporter is op grond van de wereldantidopingcode aansprakelijk voor een positieve dopingtest. In tegenstelling tot het strafrecht
geldt hier het principe van de omgekeerde bewijslast. Dat zou volgens Faber verdedigbaar zijn als de
mogelijkheid voor het leveren van tegenbewijs niet ontbrak. „Elke zaak voor een rechter moet weerlegbaar zijn. Dat is vastgelegd in het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens. Maar in dopingzaken werkt dat niet zo. De aanklager en de verdediger hebben geen gelijkwaardige rol. Dat
vind ik fundamenteel fout.” In Nederland is naar het oordeel van Faber directeur Herman Ram van de Dopingautoriteit een exponent van het huidige dopingsysteem. „Hij gelooft in de kwaliteit en zorgvuldigheid van dopingtesten. In plaats van zich bij de feiten te houden, gaat hij een stap verder.
Bij de vijftienjarige schaatser die onlangs is betrapt op nandrolon verklaarde Ram dat „het niet zo
maar om een onschuldig middel gaat”. Alsof hij al is veroordeeld. De Dopingautoriteit lijkt zo bezig
haar bestaan te legitimeren.”
Dit is deel één van een serie over doping en de Tour de France.

Bron NRC

Voor een ieder die niet de gehele motivatie van de rechter wil lezen vind ik zelf dit stuk wel erg duidelijk van de rechter:

Eisers hebben niet gemotiveerd - immers volstaan met een enkele, niet nader toegelichte ontkenning dat sprake zou zijn geweest van dopinggebruik - betwist, dat in de bij de minder-jarige afgenomen urinemonsters d.d. 31 januari 2009 in het kader van een dopingcontrole (tot tweemaal toe) een concentratie van een anabool steroïd in het lichaam van de minderja-rige is aangetroffen, die 35 maal de toegestane drempelwaarde betrof.
Dit is een zeer ernstig feit, dat naast sportvervalsing ernstige gezondheidsrisico’s voor de minderjarige met zich mee kan brengen.

Behalve dat de fam L. en W. te Arnhem ruim 2000 euro armer is geworden (ze moeten de proceskosten betalen!!!) worden we niet veel wijzer. ja.. de familie (zoals stofzuiger het al mooi aanhaalde) bestrijdt zonder verdere redenen/commentaren het doping gebruik terwijl ze in deze procedure nagenoeg alles uit de kast halen om een uitspraak van de tuchtcommissie te voorkomen.. misschien dat ze dit sparen voor een andere procedure...??

Alle ,zo mooi door de rechter benoemde "gekunstelde", redenen van schending privacy zijn van de tafel geveegd.
Kijken of ze nog in beroep gaan?
Wanneer zou eigenlijk de uitspraak van de tuchtcommissie komen? Aangaande de duur van de schorsing.

Als al niet bekend was om welke jonge sporter het ging, werkt de Rechtbank Rotterdam ook wel mee om duidelijk te maken om wie het gaat....door o.a. het wedstrijdnummer niet te anonimiseren...even googlen en daar is de naam van de persoon in kwestie! haha

Hopelijk trekt deze uitspraak ze weer een beetje terug in de realiteit. Kan 't me eerlijk gezegd niet voorstellen, maar je weet maar nooit.

Niet chronisch. Dat is fijn om te weten, dan heeft ie hooguit een keer of wat erg veel gebruikt? Maar dat mag natuurlijk ook niet.

Of hij nu wel of niet heeft gebruikt wat doen ouders hun kind/ kinderen aan.
zou dit uit liefde zijn?
of ben je dan ziek!

We staan gelukkig niet alléén . .

Geen goed woord voor de dopingcontroleur

COVENTRY - Eigenlijk had Yves Kummer, de Nederlandse voorzitter van Europese atletenvakbond EU Athletes, donderdag in een T-shirt met de cynische tekst ‘We love WADA’ het podium willen betreden. Zoals hij ook een paar keer ‘het f-woord’ had willen hanteren in zijn speech voor tal van dopingkenners uit de hele wereld.

Kummer, een man die de handschoen heeft opgenomen voor een gevecht met de hoogste dopingofficials van WADA over de inbreuk van out-of-competitioncontroles op het privéleven, deed het niet. Vloeken in de kerk hoort niet, en de sportconferentie Play the Game speelt zich dit jaar af in de kathedraal van Coventry.

Hier het verhaal . . . .


http://www.volkskrant.nl/sport/article1241863.ece/Geen_goed_woord_voor_de_dopingcontroleur

Beste Robert,

Kun je mij vertellen waarom jij je eigen goede naam zo aan het vergooien bent.
Feit is namelijk, dat er bij W.L, 35 keer de toegestane concentratie anabool steroïde is gevonden.
Feit is, dat het kortgeding is verloren.
Feit is, dat de rechter letterlijk laat opnemen in zijn uitspraak:” Dit is een zeer ernstig feit, dat naast sportvervalsing ernstige gezondheidsrisico”s voor de minderjarige met zich mee kan brengen.”
Feit is, dat je geen enkele serieus te nemen reactie hebt gegeven. Ook niet bij de “Calimero” show bij één vandaag.

Je hebt gelijk dat W.L pas schuldig is als hij is veroordeeld. Maar met je reacties, heb ik het gevoel dat je of onder zeer grote druk staat van wie dan ook. Of dat je misschien naïef bent of  probeert een ieder zand in de ogen te gooien. Kom nou eens met je eigen mening, maar dat is blijkbaar moeilijker dan een gedrogeerd kind begeleiden.